Ter herinnering aan Corinne Corts

Categories: Nieuws,Uncategorized

Beste Kroezenhoekers,

In april j.l. had ik een gesprek met Corinne en Maurits over het naderende afscheid van Corinne.

Op basis van dat gesprek is een levensloop gemaakt. Corinne en Maurits hebben dat gelezen en besloten is dat zij aanpassingen zouden doen in de tekst. Corinne is inmiddels overleden en van Maurits kreeg ik de tekst met enkele aanpassingen terug. Graag dank ik Corinne en Maurits voor het plezierige en bijzondere gesprek.

Graag deel ik deze herinneringen met de Kroezenhoek.

Gute Nacht, Freunde, es wird Zeit für mich zu gehen…

 In memoriam Corrine Corts

1967 – 2018

 Eens een wereldreiziger,
altijd een wereldreiziger.
Alleen deze bestemming
is me té onbekend

 Corinne Corts keek terug op een mooi leven. Ze was blij dat ze ooit besloten heeft om de opleiding tot reisadviseur te volgen. Met deze opleiding in haar zak, heeft ze veel van de wereld gezien, alleen, maar ook vaak met Maurits. Ze is op plaatsen geweest waar niet iedereen komt, heeft veel moois gezien en daardoor ook veel levenservaring opgedaan.

Wel had ze heel graag haar eigen activiteiten willen ontplooien op Nelles, samen met Maurits en anderen mee laten genieten van de locatie via zorg, workshops en wat al niet meer. Ze deed de laatste maanden af en toe wat ze kon en had daar veel plezier in. Het voelde goed je partner te steunen en het bedrijf. Corinne heeft verteld dat ze fijne familie en vrienden heeft die haar accepteerden en namen zoals ze was.

Corinne Corts geboren op 7 juni 1967 was getrouwd met Maurits Steverink. In 2012 werd bij Corinne darmkanker geconstateerd. Na diverse behandelingen in de laatste 6 jaar, heeft Corinne eind 2017 besloten om de behandelingen te stoppen. Ze had toen wel het idee de handdoek “in de ring” te gooien. Soms voelde dat als een gemiste kans of zwak. Ze moest een afweging maken met vele onbekende factoren, maar het doel was helder. Het ging om kwaliteit van leven en de goede dagen samen met Maurits, Fox de kat, Woepi de hond en familie en vrienden. De vraag was, wat levert niets doen op en wat leveren de behandelingen op? Er was wel eens twijfel bij haar besluit, maar uiteindelijk voelde het afzien van behandelingen wel beter voor haarzelf.

Corinne: ’Vaak hoor je dat je kanker moet overwinnen, of ertegen vechten. Maar tegen kanker kun je niet vechten, je krijgt het, je hoopt dat de behandelingen aanslaan en de kanker doen afnemen of stoppen, maar dan nog is het afwachten. Wil je alle energie geven aan vechten of aandacht voor elkaar?’.

In november 2017 werd duidelijk dat de behandelingen te veel energie gingen kosten en de kans op verbeteringen gering zijn. Besloten werd de tijd en energie niet meer te besteden aan behandelingen en het bijbehorende gedoe en bijwerkingen. Hoewel daarna de “plus” dagen nog altijd in de meerderheid waren, kwamen er ook “min” dagen.

Corinne is zelden echt boos geweest, wel heel verdrietig. Voor zichzelf heeft ze geaccepteerd dat het zo is. Het feit dat haar ouders al op jonge leeftijd aan kanker zijn overleden én haar schoonzus borstkanker kreeg, maakte haar soms boos en opstandig.

Was ich noch zu sagen hätte

Ondanks het verdriet dat ze ziek was en wist dat ze aan die rotziekte zou overlijden op zo’n jonge leeftijd, keek Corinne terug op een heel mooi leven.

Door de ziekte hebben Corinne en Maurits elkaar nog beter leren kennen. Samen werden de emoties gedeeld. Het werd duidelijk waar het eigenlijk om gaat in het leven: samen van de mooie dingen genieten. Plezier hebben om de kleine en grote dingen in het leven en vooral er gewoon zijn.

Zowel Corinne als Maurits hebben de ondersteuning van vrienden, familie, buren en hulp van verschillende medisch – maatschappelijke zorginstanties tijdens de laatste maanden van haar leven, als zeer waardevol ervaren.

De ziekte en alles wat erbij hoort, maakte dat Corinne soms voelde dat ze geleefd werd en dat haar “eigen” privéleven weg was. Voor Corinne was het belangrijk in deze periode om de regie in eigen hand te houden. Daarnaast vonden beiden het fijn mensen om hen heen te hebben die hen mee konden nemen in dit proces. Regelmatig hebben Corinne en Maurits familie, vrienden en buren op de hoogte gehouden. Mooi was, zo vertelde Corinne om na zo’n bijeenkomst dan samen weer een borrel te kunnen drinken met elkaar en voelde ze zich hierdoor erg gesteund.

Tijdens haar ziekte waren en bleven er veel emotionele momenten. Soms kon ze daar heel goed mee omgaan en soms was dat heel moeilijk.

In november dacht Corinne dat ze kerst 2017 niet zou halen. Toch kwam er nog een periode van stabiliteit, waardoor ze nog steeds kon genieten, van kleine dingen, zoals zelf koken, stofzuigen, het huis wat opruimen. Dit gaf haar het gevoel toch nog in het leven te staan en dingen kunnen doen die ze graag wilde.

Wat ik nog wil zeggen…

Corinne was van mening dat ze een soort van einzelgänger was en soms nogal eigenzinnig. Als einzelgänger betekent dat je voor jezelf of anderen opkomt en je af en toe je even uit de hectiek terugtrekt, dan is dat geen slechte eigenschap!

Corinne was zich bewust van het feit dat er een keer een einde zou komen aan haar leven.

En dat bereidde ze dan ook voor. Het gaf haar gek genoeg rust, om haar eigen uitvaart voor te bereiden samen met Maurits en broer Erwin en schoonzus Monique. Ze wilde de regie in eigen handen houden, maar familie en vrienden wel de gelegenheid geven om spontaan nog iets te doen als het zover zou zijn.

Corinne, haar naam betekent: meisje, puur. Dit pure meisje was wel een powervrouw. Wat een power om zo in het leven te staan en naar het einde toe te groeien.

Op vrijdag 14 september 2018 is Corinne overleden.

Corinne geeft ons nog een wijze les mee:

 “Het leven is kort, heb en hou het goed met elkaar.
Breek de regels, vergeet snel, kus langzaam,
l ach uitbundig en heb nooit spijt van iets
wat je deed glimlachen”.


Silvolde, 1 november 2018 
 
Author: Maria van Toor